Jeśli chodzi o Stany Zjednoczone, to muszę koniecznie wspomnieć o literaturze. Jako pisarz i krytyk, widzę wiele wspaniałych poetów i pisarzy i nie zgadzam się z panującym w Polsce przekonaniem iż jest o słaba literatura. Nie zgodzę się też z tym, iż poeci czy pisarze są realistami i zamiast używać języka artystycznego, stosują język potoczny. To nie jest do końca,prawda. Obecnie dostrzegam następujące rodzaje poezji:American’s Indian’s poetry’s, national- patriotic poetry, cowboy’s and cowgirl’s (farmer’s) poetry, city’s poetry and immigration’s poetry. W tych jakby grupach, znajdują się jeszcze pod grupy. Praktycznie, każda nacja ma swoją poezję. Poezja amerykańska ma różne korzenie i nie tylko europejskie ale i afrykańskie czy azjatyckie. Dzięki temu zróżnicowaniu, jest dosyć bogata i barwna. W USA nie tylko tworzy się poezję w języku amerykańskim ale i też w innych, jakie występują w USA. To dosyć niesamowite zjawisko. Są też i poeci, którzy piszą w dwóch językach. Poezja pozwala m.in. zachować ojczysty język,kultywować tradycję i kulturę oraz utrzymywać kontakt z ojczyzną a także tworzyć swoją odrębność. To też bywa pozytywne. Mnie ostatnio fascynuje Janusz Wróbel, Piotr Lawrów, Ewa Chruściel, Adam Lizakowski, Robert Pinsky i Jefferson Navicky oraz Frank O’Hara, Kevin Young i kilku innych. Im więcej czytam, tym bardziej mi się podoba poezja amerykańska. Nie ograniczam się tylko do niej.W każdym narodzie są poeci, których warto wysłuchać i warto się czegoś od nich nauczyć. Czym byłby świat, bez poezji?
